Lieve Femke,

Zondag 13 juni j.l. heb ik jou voor het eerst ontmoet op een Twitter BBQ in Eindhoven bij Café Berlage. Ik werd aan jou voorgesteld door je vriendin Sanne Beckman. Sanne vertelde mij alles over je ziekte (CF), hoe zwaar daardoor het leven voor jou was en wat voor vechter je was. Je vechtlust dwong meteen respect bij me af. 35 jaar oud, wetende dat je aan een slopende ziekte lijdt en toch nog volop positief in het leven staan. Respect!

Mensen zoals jij zijn een voorbeeld voor anderen. Anderen die mopperen omdat sommige dingen in het leven tegen zitten. Omdat de wasmachine stuk is, omdat ze geen werk hebben, etc… Als je het goed beschouwt allemaal onbelangrijke zaken. Jij bleef hoop houden. Hoop op datgene dat jouw verder zou brengen in het leven en dat jouw leven zou verlengen: nieuwe longen.

Na die eerste ontmoeting kwamen we elkaar vaker tegen in Eindhoven. In de kroeg, in het restaurant bij de Effenaar en op de verjaardag van Sanne. Het was leuk en gezellig. Je straalde en dat straalde ook uit op Mariëlle en mij. Ook op Facebook en Twitter vonden we elkaar en wisselden we regelmatig berichtjes uit.

Toen jij zo’n vier weken geleden naar het ziekenhuis in Den Haag moest werd de communicatie nog intenser. Bijna dagelijks gingen er berichtjes heen en weer tussen jou en mij en jou en Mariëlle. We volgden jouw belevenissen in het ziekenhuis en je verhalen over de saté en andere zaken.

Je wilde zo graag bij ons feest zijn van afgelopen zaterdag (wtf040) maar afgelopen week stuurde je mij een berichtje dat je nog niet fit genoeg zou zijn en dat je de volgende editie wel zou komen. Natuurlijk vonden we dat jammer, maar we zouden dat de volgende editie wel inhalen. We keken elke dag uit naar het moment dat je op Twitter vertelde dat je weer naar huis mocht.

Je laatste woorden op Facebook zijn een wrange herinnering: “Ga er van uit dat ik dinsdag toch ècht weer terug mag naar 040!!

En afgelopen vrijdag kwam jouw droom in vervulling. Er waren donor-longen beschikbaar gekomen. Je zat zelf nog voice-of-holland te kijken en had commentaar op de tanden van Ben. Wat moet dat voor jou betekent hebben. Dit was het moment waarop jij zo lang gehoopt had, maar waarvan je wist dat de kans zo klein was dat er voor jou passende en geschikte longen kwamen. Je werd ‘s nachts overgebracht naar Utrecht en je familie werd erbij geroepen. De longen waren gecontroleerd en ze zouden passen bij jou. Hoe klein is die kans normaal. Dit was een godsgeschenk. Zowel jij als je familie werden geïnformeerd over het feit dat het risico 50/50 zou zijn dat het allemaal goed zou gaan. Om 4:45 ben je de OK in gebracht en is de uiteindelijk 14 uur durende operatie gestart.

Via Twitter en e-mail werden wij direct en indirect op de hoogte gehouden. Wat kreeg jij veel aandacht meid. Al tijdens de operatie kwamen de eerste complicaties naar voren. Maar wij bleven hopen. Elk moment kijken of er nieuws was, was Femke weer uit de OK, hoe ging het op de IC, wat zeiden de artsen.Wij leefden helemaal mee. Met jou, met Harm en met je familie. Het laatste bericht van gisteren was hoopvol. We gingen met een enigszins gerust hart slapen. Duimend voor jou. Jij moest het nu doen. Nu was het jouw strijd. Jouw strijd om je nieuwe leven te beginnen met je nieuwe longen.

Vanochtend, geen nieuws, goed nieuws. Een zucht van verlichting bij ons. Het leven startte weer voor ons met het begin van de nieuwe week. Ik bracht Mariëlle naar haar werk en ze moet vanavond naar Denemarken. Ik moest haar verzekeren dat ik haar volledig op de hoogte zou houden van hoe het met je ging. Beloofd.

En nu, rond 10:00 bereikte ons het vreselijke nieuws. Je hebt de strijd verloren. Je hebt de gok genomen met een 50/50 kans. Met de echte spirit dat je wilde leven. Helaas was de strijd te zwaar. Het is zo oneerlijk.

We zullen je missen en herinneren zoals je was. Een positivo met een enorme levensdrang. Rust zacht lieve schat.

xxx

Jan Willem en Mariëlle.

We wensen Harm, Femke haar closest friends en familie veel sterkte bij het verwerken van dit enorme verlies. Het is niet eerlijk.