Dit stukje gaat over muziek en films. Dit stukje gaat over cultuurbepalende factoren, want dat zijn muziek en films ook een beetje.

Dit stukje gaat over of je vast moet houden aan oude zaken om een stabiele basis te behouden of dat je dingen moet loslaten om verder te komen en nieuwe dingen te ontdekken.

Nu de Top 2000 weer op volle gang is en er veel kritiek is over de samenstelling van de lijst ben ik gaan nadenken of deze lijst wel eeuwig vol met evergreens moet staan. Ik merk het aan mezelf als ik terugkijk op afgelopen jaar. Ik ben weer naar Kiss geweest en Prince (2 keer zelfs). Artiesten waar ik al respectievelijk 33 en 27 jaar fan van ben.

Ik heb dit jaar zeker 50 films gezien die ik al eerder heb gezien. Zelfs The Wall die ik al honderd keer gezien heb.Waarom keer ik steeds terug naar die oude waarden? Waarom blijf ik daar zo aan vasthouden?

Loslaten werkt verrijkend.
Ik heb al zoveel losgelaten uit het verleden. Woonomgeving, relaties, carrières, ideeën en opvattingen. Allemaal om verder te komen of omdat ik gewoon iets anders wilde of omdat ik erachter kwam dat het beter kon. Allerlei zaken waar je soms je persoonlijke identiteit aan ontleend, net als muziek. Sommige dingen heb ik niet vrijwillig moeten loslaten, maar geen van deze dingen mis ik. En dat heeft allemaal tot persoonlijke verrijking geleid.

Waarom lukt dat dan niet met muziek?
Waarom blijf ik muziek draaien van The Doors, Pink Floyd, Queen, Kiss, Prince, Rolling Stones, Iron Maiden (vorige week nog een CD van gekocht) en geniet ik nog steeds van Ramses Shaffy? Die muziek heeft mij gevormd in mijn jeugd, maar ik zit zelf niet meer in mijn jeugd nu ik 40+ ben.

Gezellige middag met Ramses

Vasthouden betekent ook blokkeren.
Doordat ik vast blijf houden aan die oude muziek mis ik veel nieuwe ontwikkelingen. Okay, deze zomer op het Solar Festival heb ik weer veel nieuwe bands en acts gehoord. En ja, ik ben daarna absoluut fan geworden van The Opposites.

The Opposites

Maar in grote lijnen blijft mijn muziekvoorraad bepaald door 40 jaar muziekgeschiedenis, maar dan vooral van voor de jaren negentig. Ik hoor vaak mensen in mijn omgeving praten over bands waar ik echt nog nooit van gehoord heb. En ik dan maar weer zeggen dat Roger Waters de grootste muziekschrijver aller tijden is. Is dat wel zo, ben ik daar niet te bekrompen in geworden?

2011 – geen ouwe shit meer.
Komend jaar ga ik dit loslaten, nadat de top 2000 afgelopen is. In 2011 ga ik niet meer naar concerten van bands waarvan de leden al kleinkinderen hebben. Dit jaar wil ik muziek horen van mensen die jonger zijn dan ik. Mensen die vernieuwend zijn, die de toekomst vertegenwoordigen en die meer in het NU leven. Ik ga in 2011 geen films meer kijken die ik al tien keer gezien heb omdat ik ze zo vernieuwend vind. Weg met die oogkleppen. Als ik later in het bejaardenhuis zit dan zal ik zeker weer eens naar Pulp Fiction of The Wall kijken. Als ik in het bejaardenhuis zal ik mijn gehoorapparaat weer harder zetten voor Sympathy for the Devil van The Stones. Maar niet in 2011.