Iedereen heeft wel eens iets gedaan in zijn leven waarvan hij of zij later dacht, dat was niet zo netjes. Ook ik heb wel eens staan paaldansen in een verkeerde tent in Amsterdam of onterecht verkeerde dingen gezegd. Dat kan, dat gebeurt ons allemaal. Zolang er niemand mee gekwetst wordt, hetgeen je je bij mijn paaldans-act kunt afvragen, kun je hooguit jezelf belachelijk maken.

Op Social Media gebeurt dit ook.

Bij voorgenoemde voorbeeldjes blijft het aantal mensen dat er kennis van neemt beperkt, maar tegenwoordig hebben we social media. Dat is leuk, maar kan ook lastig zijn. Zo was ik enkele maanden geleden in de vervelende situatie dat ik, mede door alcohol, van mijn kruk viel in een kroeg in Eindhoven. Een van mijn stapmaatjes kan het toen niet laten om dit meteen op Twitter te zetten. Gelukkig zonder foto, maar veel mensen uit Eindhoven weten dit ondertussen. Jammer, maar met deze schande moet ik maar leren leven. Ria bedankt! Mijn versie van het verhaal is natuurlijk heel anders, mijn voet bleef hangen achter mijn jas en daardoor viel ik.

Over de schreef.
Een ander verhaal is het wanneer je iets doet dat in de publieke opinie echt niet kan. Ik heb dit zelf onlangs gehad met een plagiaatkwestie, maar er zijn de laatste weken steeds meer voorbeelden voorbij geschoten die voor mij aanleiding zijn dit stuk te schrijven. Iedereen die actief is op Social Media weet ondertussen van de Marrokaans schoffies uit Gouda die een meisje van haar fiets beroven en haar ook nog fysiek belagen. Deze beelden, nota bene door de daders zelf op Internet gezet, wekten veel afschuw op bij een ieder die de beelden zag. Voor wie onder een steen heeft gezeten, hierbij nogmaals de beelden. Uiteindelijk heeft het ook het reguliere nieuws bereikt en zijn de daders geïdentificeerd.

Als wij op Social Media over konden gaan tot fysieke uitvoer van straffen via het eigen rechter spelen, dan hadden deze jongens het zwaar gehad. Ik weet dat ik de foto die hier bij staat, toen nog zonder zwarte balk, voorbij zag komen in een Tweet van Jeroen van Inkel, en ik deze meteen doorstuurde binnen mijn netwerk. Ik kreeg daar een reactie op of het wel zo netjes was om iemand publiekelijk aan de schandpaal te nagelen. Toen ik de betreffende persoon de video doorstuurde, hoorde ik hem niet meer. Zijn reactie was goed, moeten we iemand op Social Media meteen maar veroordelen, of moeten we eerst meer weten?

Over deze zaak weten we nu genoeg, dus een publieke veroordeling is denk ik op zijn plaats. Maar we weten het niet altijd.

Impulsiviteit.
Social Media is snel. Een bericht op Twitter is vluchtig en lijkt onschuldig, maar dat is niet altijd zo. Eerder vandaag schreef ik al over de case van Petra de Boevere (@slijterijmeisje), waarin zij te maken kreeg met een man op Twitter die echt te grof was. Een ieder die de conversaties heeft gezien en de uitspraken van deze man naleest is het over eens. Dit kan echt niet. Wat niet iedereen weet is dat zij wel contact heeft opgenomen met de mogelijke werkgever van deze man, omdat hij dat duidelijk in zijn profiel had staan. Petra deed vervolgens iets dat niet iedereen kon waarderen. Zij verzamelde een deel van deze conversatie, plaatste dit in Slideshare en deelde deze vervolgens via Twitter.

Hier kwamen veel lovende reacties op en de betreffende man was op Social Media al gelynched. Wat echter nog niemand zeker wist, was of de man echt was wie hij zei dat hij was, of dat er sprake was van identiteitsdiefstal. Daarom kwamen er ook terechte opmerkingen of Petra de Boevere (@slijterijmeisje) wel op deze manier haar invloed moest inzetten. Want als het iemand anders was die bezig was deze man te benadelen, dan was de aangerichte schade tegen zijn persoon enorm. Ondertussen is bekend geworden dat deze man daadwerkelijk uit eigen naam handelde, hetgeen de hele zaak nog triester maakt.

De schade die Elswout verzekeringen, de werkgever van de dader, hier mee op kan lopen is groot. Zelfs bestaande klanten hebben al gereageerd op de blog van Slijterijmeisje. Dat de dader hiermee zijn baan op het spel heeft gezet lijkt mij onomkeerbaar. Hij heeft het imago van de werkgever direct in gevaar gebracht en op basis hiervan kan ontslag op staande voet plaatsvinden. Dit lijkt mij ook terecht, maar dat hoef ik niet de beoordelen.

Het goede voorbeeld.
Hoe vreemd het ook klinkt, de dader heeft ook iets bijgedragen aan de maatschappij. Hij heeft laten zien dat werkgevers wel degelijk iets moeten doen met het gedrag van hun medewerkers op Social Media. Medewerkers moeten zich bewust worden van de gevaren die er schuil gaan in de boze wereld van Social Media. Je kunt hier niet ongestraft alles zeggen en doen wat je wilt.

Het snelrecht van Social Media.
Wanneer er ook maar enigzins vermoed wordt dat er iets niet klopt ben je de pisang. Of het nu terecht, onterecht, bewezen of onbewezen is. En eigenlijk vind ik dit een enge gang van zaken. Ik weet dat ik er aan meedoe, maar ook ik heb mijn twijfels over deze tendens. Als massa zijn we meedogenloos. We veroordelen iemand op basis van eenzijdige mini-informatie. Ik denk dat we als (micro-)bloggers toch objectiever naar zaken moeten kijken.

Voordat we en masse beginnen aan virtuele lynchpartijen moeten we als individu nadenken. De schade die iemand toegebracht kan worden kan onherstelbaar zijn. We wensen geen herhaling van de geschiedenis, we zijn ondertussen een stuk verder ontwikkeld. We hebben een eigen mening, maar laten we die niet te impulsief laten beïnvloeden.

Laten we eerst nadenken met ons gezonde verstand, voordat we een oordeel vellen en meelopen met de massa. We zijn geen kudde-dieren, toch?