9 april 2003 betekende voor mij een wending in mijn leven. Na zes jaar keihard gewerkt te hebben als zelfstanding ondernemer ging ik failliet. Zakelijk en privé.

Enigszins een treurige gebeurtenis, alles waar je de jaren daarvoor voor hebt gewerkt ben je in een klap kwijt.

Ik kan er stoer over doen, maar dat doet pijn. Je wordt er intens verdrietig van. Na een faillissement volgt een periode van schuldsanering via de WSNP. Zo’n periode duurt normaal gesproken drie jaar, maar mijn curator was een dusdanige zakkenvuller en onwetende eikel dat ik door zijn nalaten hier vier en een half jaar over gedaan heb. […]