dezedus1.jpg

Vrijdagavond 13 november. Mijn 46e verjaardag. Ik heb zojuist een enerverende en inspirerende dag achter de rug. Ik was bezoeker, deelnemer en spreker op de Permanent Beta Dag in Rotterdam. Op mijn verjaardag wilde ik doen wat ik het liefst doe en dat is spreken. Dus deed ik dat die dag zelfs twee keer. Een verjaardag om nooit te vergeten.

Daarna volgt de terugweg waarop ik altijd mijn vrouw bel. Enthousiast begin ik altijd te vertellen over hoe gaaf het was en bijna altijd zegt ze: vertel dat als je thuis bent!

Dus deze vrijdag melde ik alleen dat ik onderweg naar huis was en dat ik daarna wel zou vertellen hoe gaaf het was. Alleen kwam dat laatste er niet van. Toen ik thuis kwam om kwart over tien hing mijn vrouw over de iPad. Een newsalert over aanslagen in Parijs. OMG.

Meteen in de woonkamer de TV op CNN, want op de Nederlandse zenders was het nog niet binnen gekomen. De gruwelijke beelden ontvouwden zich. Gespannen en geschokt volgden we de gijzeling, de bestorming en de ‘bevrijding’ van het Bataclan. Hoorden we experts, politici, ooggetuigen en anderen. Meer input dan je normaliter zo snel kan verwerken. Vier en een half uur narigheid.

Kortsluiting!
Om half drie gingen we naar bed. Zwijgend, aangeslagen, bang, boos en verdrietig. Bij mij gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg kortsluiting in mijn hoofd. Ik probeer namelijk altijd in elke situatie of bij elke onverwachte gebeurtenis de oplossingen in mijn hoofd te bedenken. Want elk probleem kan opgelost worden. Deze keer niet. Mijn hersenen raakten overbelast. Ik kon niet meer denken. Er is geen oplossing in mijn hoofd. Dus mijn hersenen gingen gewoon op stil.

Nu twee dagen later ben ik nog steeds stil. Alle nieuws en opinies gelezen. Nog steeds geen oplossing. Dit probleem is groter dan wijzelf.

Aangeslagen door de aanslagen. Ik weet het niet meer.